En weer woedt de discussie over 4 mei…


De aanstaande dodenherdenking op 4 mei zorgt weer voor felle discussies. Argumenten vliegen over en weer, zonder dat iemand bereid is een eenmaal ingenomen standpunt te verlaten. Behalve de bekende argumenten voor en tegen, is er nóg een, vanuit frustratie en boosheid: anarchie.

Het is weer bijna 4 mei. Door de abdicatie van koningin Beatrix en de inhuldiging van koning Willem Alexander op 30 april hadden we wat minder tijd om ruzie te maken over wie nu wel en wie niet herdacht mag worden, maar, de Dam was nog niet schoongemaakt, of de discussie barstte weer los…

Het is altijd een emotionele discussie, die in heftigheid niet onderdoet voor andere discussiethema’s als Joden, Israël en de multiculturele samenleving. En als ik die onderwerpen zo eens op een rijtje zie staan, dan hebben die natuurlijk ook best met elkaar te maken: ze zijn de brandstof van de veenbrand die al decennia woedt en waarmee men zich geen raad weet (maar dat terzijde).

Het is een ‘ik-vind’ discussie. Want we zijn het in steeds minder opzichten gezamenlijk eens. We staan daarbij steeds vaster op onze strepen, getuige de emoties in de sociale media: het is zomaar ruzie. En de argumenten over en weer worden alsmaar herhaald, maar wie niet overtuigd wil worden, wordt natuurlijk niet overtuigd.

Er is best iets te zeggen voor de argumenten van degenen die 4 mei als een soort ‘algemene oorlogsherdenking’ willen zien. Toch ben ik van mening dat de herdenking moet worden geconcentreerd op ons koninkrijk in de Tweede Wereldoorlog. Dat ik dat vind heeft er onder andere mee te maken dat ik zowel beroepsmatig als privé heel veel over die oorlog en de gevolgen daarvan heb gelezen en met de indruk die dat op mij heeft gemaakt. Andere, bredere herdenkingen vind ik ook goed, maar niet op 4 mei. Anders verwatert deze herdenking en gaat gelden iedereen is niemand.

Dat we het over steeds minder zaken collectief eens kunnen worden komt door individualisme en anarchie. Ik ben er van overtuigd dat de tegenstand van een herdenking die ons land en de holocaust centraal stelt te maken heeft met heel andere dingen dan waar het in de discussie over lijkt te gaan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan mensen die een hekel hebben aan het vertoon: aan de protocollen, de uniformen, de vlaggen, de monarchie, de plechtige muziek enzovoorts enzovoorts. Allemaal symbolen en uitingen van iets dat zij ervaren als ‘boven ons gesteld’. En als je ongelukkig bent door situaties die je aan anderen, c.q. overheden meent te kunnen verwijten, dan staan dit soort gelegenheden je alleen al daarom tegen.

Anarchie dus. Want ernstig gefrustreerden menen, bewust of onbewust, dat de enige mogelijkheid om zelf ooit nog eens iets voor het zeggen te krijgen is vanuit anarchie.

Advertenties

Over Ruud van der Meulen

Nieuws, media, politiek (liberaal), geschiedenis, taal, schrijft wat, lezer, musiceert wat, sporthater, slechtziend
Dit bericht werd geplaatst in maatschappij, Media en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s