Groot is niet geweldig

Dit stukje maakt deel uit van een reeks: Slechtziend

‘Groot’ is het antwoord bij slechtziendheid. Maak alles groot en het probleem is opgelost. Dit is één van de vele misverstanden die er leven wat deze beperking betreft.

Velen blijken te denken dat als je tekst maar groot aanbiedt aan slechtzienden het lees- en schrijfprobleem daarmee is opgelost. In veel gevallen is dat ook zo. Ik had een jongere slechtziende vriend die de HEAO heeft doorlopen met al zijn boeken in bijzonder groot formaat gekopieerd. En hij drukte al zijn materiaal sterk vergroot af op een laserprinter. Ik ben nu nog verbaasd over de hoeveelheden tekst die deze student wekelijks moest verstouwen. Ik wist dat dit voor mij onmogelijk zou zijn, hoewel ik de letters van zijn vergrote studiomateriaal wel degelijk kon lezen. Ik begreep het raadsel niet waarom hij wel in staat was zoveel te lezen. Afgezien van de inhoud van de stof (ik ben geen bèta) ging het raadsel vooral over de hoeveelheid.

Nog maar een jaar of vijf, zes geleden kocht ik een e-reader, in de hoop dankij de mogelijkheid van vergroting weer min of meer ‘gewoon’ te kunnen lezen. En inderaad, zo even in de winkel ging het prima. Wat een openbaring! Maar in het gebruik thuis was het al snel bekeken met de pret: het was te vermoeiend.
Ook op de computer gebruik ik vergrotingssoftware. Het lezen daarmee houd ik relatief nog het langst vol: ik red het zo’n 500 woorden, dan moet ik rust nemen, minstens een paar minuten. (Bedenk ook dat hoe groter de tekst op het scherm, hoe kleiner het overzicht en hoe meer beweging er door het navigeren ontstaat op het scherm! Ook dat is een vermoeiende factor van betekenis!) Deze tekst bijvoorbeeld tik ik blind en lees steeds een paar zinnen terug om er dan de eventuele tikfoutjes uit te halen.
Zo kort geleden is het nog maar dat ik die e-reader kocht. Toen wist ik nog niet dat lang lezen voor een oog dat zich niet goed kan focussen onbegonnen werk is, hoe groot je de letter ook maakt!
Natuurlijk is het voor korte stukjes tekst minder inspannend als ze groot zijn afgebeeld.

Een ander voorbeeld dat groot niet altijd geweldig is, is dat van de bestemmings- en lijnaanduidingen in de bussen. Eens zag ik een bus met een prachtige lichtshow boven de voorruit. Toen de bus heel dichtbij kwam stond ik perplex van de afmetingeen van de bestemmings- en lijnaanduiding: ze hadden deze letters, slechtzienden indachtig, met de beste bedoelingen supergroot gemaakt door middel van een soort (led)lampjes. Ik zag alleen een vrolijke kermis , maar de informatie was volstrekt niet duidelijk, totdat de bus vlakbij, op een meter afstand was en ik het kon lezen, net zoals de gewone letters en cijfers die je het vaakst ziet op bussen.

En zo is lezen voor mij alleen mogelijk als het niet te lang duurt, de letters een goed contrast hebben en flink groot zijn afgebeeld of gedrukt. Maar echt lang lezen,  langer dan een paar minuten is onbegonnen werk. Vandaar dat ik van alternatieven gebruik maak als het om langere teksten gaat: synthetische spraak voor langere artikelen en ingesproken tekst als het gaat om boeken. En voor een klein deel bedien ik me van het oude trouwe brailleschrift. Afwisseling tussen de verschillende lees- en schrijfhulpmiddelen. Daar komt het toch op neer. Dat is het beste.

Advertenties

Over Ruud van der Meulen

Nieuws, media, politiek (liberaal), geschiedenis, taal, schrijft wat, lezer, musiceert wat, sporthater, slechtziend
Dit bericht werd geplaatst in Visueel gehandicapt en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s