Sterfhuis

Dit verhaal maakt deel uit van een reeks: Ensuring Daisy


De laatste maanden van onze studio stonden in het teken van de beëindiging van alle activiteiten. We rondden alle projecten af en begonnen alleen nieuwe als we er zo zeker mogelijk van konden zijn dat we die konden voltooien. De één na de andere voorlezer vertrok. Het was wat men zich voorstelt bij het woord ‘sterfhuis’. Figuurlijk dan.

We hadden na het bericht van opheffing van de studio nog zeven maanden voor ons. Dat was genoeg tijd om alle lopende projecten af te ronden en zelfs nog om nieuwe te beginnen, mits we er zeker van konden zijn die tijdig tot een einde te brengen. Hierbij moest goed rekening worden gehouden met de beschikbaarheid van voorlezers en hun kwetsbaarheid voor verkoudheid, keelklachten en griep. Een gemiddeld project duurde ongeveer 4,5 maanden. (Een ‘project’ is de studioproductie van een gesproken boek, met alles wat er aan werk vooraf en achteraf bij komt kijken.)Per voorlezer keken we of er na het huidige project nog voldoende tijd was voor een volgend, dat minder tijd zou eisen dan gemiddeld. Achteraf kan ik zeggen dat we niet de pech hebben gehad met onvoltooide projecten te blijven zitten: aan het eind van de rit was alles af. (Was dit in sommige gevallen niet gelukt, dan hadden we de betreffende voorlezers moeten vragen naar Rijswijk te reizen om het daar verder te voltooien of anders het verlies te nemen.)

Verder stonden die laatste maanden in het teken van gesprekken en bijeenkomsten van collega’s (ook samen met die van de andere op te heffen vestigingen), met het management, al dan niet met voorlezers erbij. Het ging er soms erg emotioneel aan toe: collega’s die in huilen uitbarstten en voorlezers die boos wegliepen. Maar dat was niet representatief voor de gehele sfeer in die tijd: deze was gelaten, berustend.
Voor mijn positie was elders in de organisatie geen vacature, maar mijn collega kon professioneel blijven voorlezen in de studio’s in de hoofdvestiging in Rijswijk. Gedurende de hele verdere maanden was er gesteggel over de voorwaarden waaronder dit zou gebeuren. Uiteindelijk kwamen ze tot overeenstemming: mijn collega bleef in dienst en zou op haar werkdagen naar Rijswijk treinen om haar werk te blijven voortzetten.

En zo ‘liep de studio leeg’. Steeds meer voorlezers verlieten ons nadat ze hun boek hadden uitgelezen en er geen tijd meer was voor een nieuw. Afscheid van allen, sommigen kende ik zeventien jaar, zolang ik de studio in Utrecht had gediend. Het kwijnde weg; een ‘sterfhuis’.

Advertenties

Over Ruud van der Meulen

Nieuws, media, politiek (liberaal), geschiedenis, taal, schrijft wat, lezer, musiceert wat, sporthater, slechtziend
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, Visueel gehandicapt en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s