Het bericht van opheffing van Studio Utrecht

Dit verhaal maakt deel uit van een reeks: Ensuring Daisy

Eindelijk was het dan zover: dinsdag 19 mei 2009, 09:00 uur. Mijn collega had altijd op die tijd dienst; ik was er extra voor naar de studio gekomen. Ook onze direct leidinggevende uit Rijswijk en het Hoofd Productie waren op tijd gearriveerd. Koffie, koetjes en kalfjes, alsof niet ieder op zijn manier in spanning zat.

Een lange inleiding en ernstige gezichten. Het duurde zó lang voor het hoge woord eruit kwam, dat mijn collega in de lach schoot, want alleen door de sfeer van het gesprek, de toon en de gelaatstuitdrukkingen was al wel duidelik waar het naartoe ging. En eindelijk kwam dat hoge woord er dan toch uit: de buitenstudio’s zouden sluiten op 31 december. De reden was natuurlijk geld, maar dat was om de één of andere reden taboe. Men wilde gewoon alles centraliseren op de drie hoofdlocaties: Rijswijk (algemene lectuur), Amsterdam, (studie- en vaklectuur) en Grave (kranten en tijdschriften). Kleine, afzonderlijke studio’s waren niet gewenst, want daar moest dan af en toe een onderhoudsmonteur heen en nog een mannetje voor de begeleiding van andere zaken, zoals de kwaliteit van de gesproken producties en dat was allemaal te inefficiënt. Daar wilde men vanaf. Wij werden niet gekwlificeerd genoeg geacht om de kwaliteitsbewaking aan over te laten.
Natuurlijk had het geen zin te wijzen op de voordelen van zulke kleine decentrale vestigingen, zoals in de maanden die volgden sommige collega’s zouden doen, want alles was al besloten, vastgesteld en bleef natuurlijk zo. Het ging dus niet over geld. We moesten niet denken dat we wegbezuinigd werden. Maar natuurlijk was dat wel zo. De drie overgebleven kleine buitenlocaties in Eindhoven, Tilburg en Utrecht hadden personeel, er waren, zij het bescheiden, kosten voor huur en energie en inderdaad ook reiskosten voor medewerkers en er zouden nog extra kosten gemaakt moeten worden voor aansluiting op de digitale infrastructuur van de organisatie. Die aansluiting was tot dan toe nogal provisorisch. (We stuurden nog steeds harde schijven via de post…)

Natuurlijk zegde men ons de beste begeleiding toe in deze laatste maanden. Er werden bijeenkomsten in het vooruitzicht gesteld met collega’s onderling en met voorlezers. Die voorlezers waren inmiddels per brief op de hoogte gesteld over het besluit. Die brief was de vorige dag verstuurd dus zou deze dag ontvangen worden door alle voorlezers.

Nadat onze chef en het Hoofd Productie waren vertrokken, kwam, keurig getimed, de personeelsfunctionaris om verder te praten over de gevolgen. Toen zij met mijn collega sprak ging ik buiten een wandelingetje maken onder het genot van een sigaretje. In mijn hoofd klonk een blij melodietje; dat kon ik niet helpen. Ik moest later thuis uit 150 cd’s in dat genre zoeken wat het melodietjes was en ik had geluk en vond het snel: Castle Rock Polka, door de band van Ray Champa. Hoe uitgerekend dát nummer zich bij die gelegenheid zo opdrong, een nummer dat helemaal niet vaak door mij beluisterd werd, is een raadsel. Het zou altijd verbonden blijven met de herinnering aan die zonnige dinsdag in mei 2010, die dag waarop men vertelde dat de studio zou sluiten en waarop voor mij meteen vaststond dat er na 33 jaar een einde kwam aan mijn loopbaan bij de blindenbibliotheken.

Over Ruud van der Meulen

Nieuws, media, politiek (liberaal), geschiedenis, taal, schrijft wat, lezer, musiceert wat, sporthater, slechtziend
Dit bericht werd geplaatst in Visueel gehandicapt en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s